| < หน้าก่อน | หน้าถัดไป > |
ทำไมหัดยากจังเลย ไม่เห็นว่าจิตจะยอมแค่รู้แค่ดูซะที
พอเห็นความสุขก็หลงใหลเพลิดเพลินยินดีอยู่กับความสุข หวงแหนความสุข
พอเห็นความทุกข์ก็ไม่ชอบไม่อยากเห็นแล้วก็หาทางกำจัดมันซะ
ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะคนเราล้วนแต่ มีความรักสุข-เกลียดทุกข์ กันทั้งนั้น
เมื่อเจอความสุขก็หลงยินดีติดใจในความสุขและจะทำให้ตัวเองมีความสุขนาน ๆ
เมื่อเจอความทุกข์ก็หลงรังเกียจและจะทำให้ตัวเองหายทุกข์เร็ว ๆ
มาหัดปฏิบัติภาวนาเพื่อจะไม่ให้เป็นทุกข์ หรืออยากจะไม่เป็นทุกข์นั่นเอง
ก็จริงอยู่นะ ที่ความเกลียดทุกข์นี่แหละมันทำให้เราหันมาหัดปฏิบัติภาวนา
แต่เราต้องฉลาดกว่าความเกลียดทุกข์ด้วยการ
ยอมให้ความเกลียดทุกข์มันจูงเราให้เข้ามาหัดปฏิบัติภาวนาก่อน
พอเข้ามาหัดปฏิบัติภาวนาแล้ว เราต้องหัดแบบ
ต่อไปนี้เมื่อเกิดมีความทุกข์ เราต้องเพียรหัดรู้หัดดูความทุกข์แบบแค่รู้แค่ดูเท่านั้น
การแค่รู้แค่ดูความทุกข์โดยไม่พยายามจัดการอะไรกับความทุกข์ไปแบบนี้
แล้ววันหนึ่งปัญญาก็จะเกิด แล้วก็ปลดปล่อยเราออกจากความเกลียดทุกข์ได้
| < หน้าก่อน | หน้าถัดไป > |