สารบัญ
หน้าแรก
ครูบาอาจารย์
หลวงปู่ดูลย์
อาจารย์สุรวัฒน์
กระดานถามตอบเรื่องดูจิต
ปฏิทินธรรม
เพื่อนบ้าน
กว่าจะเป็นสวนสันติธรรม
ธรรมะประจำวัน
หนังสือหัดรู้...หัดดู| < หน้าก่อน | หน้าถัดไป > |
เพราะส่วนมากเราจะเคยชินกับการจงใจทำโน่นทำนี่แล้วได้ผลตามที่คาดหวัง
ดังนั้นพอบอกให้หัดรู้หัดดูแบบไม่ต้องจงใจ ก็เลยขัด ๆ กับที่เคยชิน
จนบางคนถึงกับบอกว่า เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะให้แค่รู้แค่ดูโดยไม่จงใจเลย
แต่จริง ๆ แล้วเราสามารถแค่รู้แค่ดูได้โดยไม่จงใจจริง ๆ
เหมือนกับตอนที่เราเหม่อ ๆ อยู่ แล้วจู่ ๆ ก็มีคนมาสะกิดเรียก
พอถูกสะกิดเรียกเราก็จะกลับมารู้สึกตัวทันทีโดยอัตโนมัติ
ในแวบหนึ่งที่เรากลับมารู้สึกตัวนั่นแหละคือ การรู้อย่างไม่จงใจ
ในตอนนั้นจิตจะรู้ขึ้นมาเองเลยว่า มีคนมาสะกิดเรียก
และในแวบเดียวกันนั่นเอง จิตก็จะรู้สึกได้ว่า เมื่อกี้เผลอ (เหม่อ) ไป
ตรงนี้เองที่เราสามารถนำมาใช้ในการหัดรู้ หัดดู ได้เป็นอย่างดี
นั่นคือ หัดรู้สึกว่า เมื่อกี้เผลอไป ซึ่งบางครั้งก็มักจะพูดกันว่า หัดรู้สึกตัว
การรู้สึกขึ้นได้ว่า เมื่อกี้เผลอไป หรือรู้สึกตัวนี้
จะเป็นการรู้ขึ้นแบบฉับพลันและไร้การจงใจหลังจากที่มีการเผลอลืมตัวไปในแต่ละครั้ง
และทันทีที่รู้สึกตัวขึ้น อารมณ์ที่ปรากฏทางใจซึ่งทำให้เราเผลอลืมตัวไป
ก็จะดับลงอย่างรวดเร็ว แล้วจิตก็จะรู้สึกถึงความว่างที่เกิดขึ้นเพราะอารมณ์เก่าดับไป
แต่ถ้าสิ่งที่ทำให้เผลอลืมตัวไปเป็นอารมณ์ทางกาย เช่น
เกิดมีความปวดเมื่อยหรือเกิดไม่สบายขึ้น แล้วทำให้เราเผลอลืมตัวไป
ทันทีที่เกิดรู้สึกขึ้นว่า เมื่อกี้เผลอไป หรือเกิดรู้สึกตัวขึ้น
ความปวดเมื่อยจะไม่ดับลงไปทันที แต่จิตจะรับรู้ความปวดเมื่อยนั้นแบบแค่รู้แค่ดู
หรือแบบเป็นผู้รู้ผู้ดูได้จนกว่าจะเผลอไปอีกครั้ง
| < หน้าก่อน | หน้าถัดไป > |