สารบัญ
หน้าแรก
ครูบาอาจารย์
หลวงปู่ดูลย์
อาจารย์สุรวัฒน์
กระดานถามตอบเรื่องดูจิต
ปฏิทินธรรม
เพื่อนบ้าน
กว่าจะเป็นสวนสันติธรรม
ธรรมะประจำวัน
หนังสือหัดรู้...หัดดู| < หน้าก่อน | หน้าถัดไป > |
จะสามารถหัดกันได้แม้ในขณะใช้ชีวิตประจำวันตามปกติ
หรือหัดกันได้ในทุก ๆ อิริยาบถ ทุก ๆ กิจกรรมที่ต้องทำกันตั้งแต่ตื่นจนหลับกันเลยทีเดียว
เพราะในชีวิตประจำวันนั้น เราจะเผลอลืมตัวไปกับสิ่งต่าง ๆ อยู่ตลอดเวลาอยู่แล้ว
และนอกจากที่เราจะเผลอลืมตัวกันตอนที่เราเหม่อแล้ว
เราก็ยังเผลอลืมตัวไปในขณะทำโน่นทำนี่ตลอดเวลา
เอาง่าย ๆ ก็อย่างเช่น ตอนที่เรากำลังรับโทรศัพท์
นึกออกไหมว่าตอนนั้น ความรู้สึกของเราเองเป็นอย่างไร
คงนึกออกนะว่า ตอนนั้นจิตใจเราจะมุ่งไปสนใจแต่เรื่องที่กำลังพูดกำลังคุยอยู่เท่านั้น
จนทำให้ความรู้สึกรับรู้ของเราทั้งหมด ถูกจำกัดอยู่แต่ในวงของเรื่องราวนั้น ๆ
จนไม่รู้สึกถึงความมีอยู่ของร่างกายเลย ไม่รู้สึกเลยว่ากำลังยืนหรือนั่งพูดโทรศัพท์อยู่
ไม่รู้สึกเลยว่ากำลังถือโทรศัพท์ด้วยมือข้างซ้ายหรือข้างขวา
อาการแบบนี้แหละที่เรียกว่า เผลอไป ลืมตัว หรือไม่รู้สึกตัว นั่นเอง
ในแต่ละวันนอกจากตอนที่กำลังพูดโทรศัพท์แล้ว เราเผลอ ลืมตัว อีกตอนไหนบ้าง ?
ขณะกำลังดูทีวี ดูหนัง ฟังเพลง เผลอหรือลืมตัวไปหรือเปล่า?
ขณะกำลังอ่านหนังสืออยู่นี่ก็เผลอหรือลืมตัวไปใช่ไหม?
ขณะกำลังคิดถึงแฟน คิดถึงลูก คิดถึงเพื่อนละ เผลอหรือลืมตัวไปใช่ไหม?
ขณะกำลังคร่ำเครียดกับงานก็เผลอหรือลืมตัวไปใช่ไหม?
ลองหัดสังเกตกันดูนะว่า
ในแต่ละวันเราเผลอหรือลืมตัวไปขณะทำโน่นทำนี้จริงไหม
รับรองเลยว่า ต้องสังเกตได้จริง ๆ ว่า เราเผลอหรือลืมตัวไปไม่มากก็น้อยแน่นอน
และส่วนมากเราก็จะเผลอหรือลืมตัวกันมากกว่าที่จะรู้สึกตัวอีกด้วย
ลองหัดรู้สึกว่า เมื่อกี้เผลอไป เมื่อกี้ลืมตัวไป
โดยให้เกิดความรู้สึกขึ้นเองนะว่า เผลอไปหรือลืมตัวไปอีกแล้ว
หัดให้ได้ทุกวันก็แล้วกัน บางวันหัดได้บ่อย หรือบางวันจะหัดได้ไม่บ่อย ก็ไม่เป็นไร
เพราะไม่มีทางที่เราจะรู้สึกว่าเผลอไปหรือลืมตัวไปได้บ่อย ๆ ทุกวันหรอก
ขอเพียงอย่าลืมหัดก็แล้วกัน และขณะกำลังหัดรู้หัดดู หัดรู้สึกว่า
เมื่อกี้เผลอไป เมื่อกี้ลืมตัวไป ก็ควรต้องหมั่นทบทวนหลักการในการหัดกันด้วยนะ
หลักการที่ว่าคือ ให้แค่รู้แค่ดูเท่านั้น อย่าพยายามทำอะไรที่มากไปกว่าแค่รู้แค่ดู
| < หน้าก่อน | หน้าถัดไป > |